Een beetje boos mag best

Over dit product

Een beetje boos mag best, waar gaat het boek over?De taal van mensen met dementie is een taal zonder omwegen.De taal van mensen met dementie is een taal zonder omwegen. Een taal die ruimte laat voor wat niet te verwoorden is. Vol zeggingskracht en altijd betekenisvol, al is er in eerste instantie misschien geen touw aan vast te knopen. Een eigen taal: het Dementees. Poëzie Dementees lijkt in veel opzichten op poëzie. Het onttrekt zich aan gesloten interpretaties, nodigt uit tot meebewegen en doet een sterk beroep op onze verbeeldingskracht. Waarom mensen met dementie dan niet serieus nemen als dichters en hun taal als poëzie? Wie de uitingen van mensen met dementie leest als poëzie, zal ze niet langer als wartaal wegzetten. Wie zich in hun leefwereld laat ontvangen en openstaat voor wat zij te zeggen hebben, zal achter de ziekte de méns met dementie blijven zien. De dementie zingt een toontje lager, de ziekteverschijnselen hebben niet langer het laatste woord. Het Dementees als poëzie geeft mensen met dementie hun eigen stem en daarmee hun waardigheid terug. Een beetje boos mag best De kloof tussen dement en (nog) niet dement zal kleiner worden als het eigen geluid van mensen met dementie in onze samenleving duidelijk hoorbaar is. Hun taal is een bron van kennis voor iedereen die levenswijzer wil worden én voor iedereen die van poëzie houdt. Het is een taal die verbinding schept, verbinding tussen mensen met en zonder dementie, van mens tot mens. Met de bundel een beetje boos mag best laten we het frame van kommer en kwel voor wat het is en eisen we voor de taal van mensen met dementie een eigen plek op in ons veelkleurige poëzielandschap. Dit is een unieke bundel, ontstaan in een verpleeghuis. Een vrolijke en naar meer smakende ontmoeting tussen de wereld van de dementiezorg en die van de poëzie. Want de taal van mensen met dementie is een schatkamer. De gedichten Dementees op de linkerbladzijden zijn van Joke Aarnink, Marie van Dam, Jaap Jacobs en Henk Rijneveld,