Nooit meer concurreren

Over dit product

Nooit meer concurreren, waar gaat het boek over?Onderzoek naar de balans tussen samenwerken en concurreren tijdens de menselijke evolutieDe vroege mens was niet sterk, had geen gevaarlijke klauwen of sterke hoektanden en kon niet hard rennen. Hoe konden de kwetsbare Hominini (mensachtigen en mensen) op de gevaarlijke savannes van Afrika dan toch overleven en evolueren? Door intensief samen te werken. Allerlei evolutionaire aanpassingen aan de lichaamsbouw en van het gedrag leveren daarvoor het bewijs. Samenwerken was niet alleen het preferente gedrag van de evoluerende mens, maar is eveneens het dominante gedrag in de gehele levende natuur, want het is emergent. Nu is emergentie specifiek voor iedere soort. De menselijke emergentie voorziet in een bijzonder aanpassingsvermogen, waardoor Homo erectus zich vanaf twee miljoen jaar geleden al over een groot deel van de aarde kon verspreiden. Waarom Homo sapiens tijdens de sedentarisatie dan onderling begon te concurreren en of dat zelfdestructieve gedrag nog te stuiten is leest u in dit boek. Over de auteur Huib Papenhuijzen Uit verwondering over het vaak tegenstrijdige gedrag van de mens onderzoekt Huib Papenhuijzen (1948) de samenhang tussen concurreren en samenwerken. Beide gedragsfenomenen komen in de gehele levende natuur in allerlei verhoudingen voor en zijn de moeite van het bestuderen meer dan waard. In 1997 begon hij met reizen naar tamelijk onbekende gebieden om daar in contact te komen met zogeheten natuurvolkeren. Hij verwonderde zich over het vaak egalitaire gedrag, zoals van de Mikea op Madagaskar en de Bosjesmensen in de Kalahari. Daarover publiceerde hij in de voorgaande jaren twee veldstudies. Het boek met de prikkelende titel Nooit Meer Concurreren is zowel het resultaat van zijn ontmoetingen met natuurvolkeren als van meer dan twaalf jaar onderzoek. Hij legde over de hele wereld contacten met universiteiten en archeologen, antropologen, primatologen en gedragswetenschappers. Zijn onderzoek is dan ook